Groeten uit Guatemala!

Ik ben dus terug thuis... Dat is voor mij nog wel het vreemdst. Ik heb een hele leuke vlucht gehad, geen vertragingen, geen vluchten gemist, geen vervelende medepasagiers. Ik heb dus heerlijk kunnen slapen, zodat ik optimaal kon genieten van het ontvangstcomité en van thuiskomen. Tot ieders verbazing heb ik ook helemaal geen last van jetlag of andere kwalen; integendeel, ik ben zeer energiek. Met andere woorden, jullie hoeven me niet te sparen en mogen gerust bellen/schrijven/langskomen als dat voor jullie past. Misschien wel even bellen op voorhand, want ik heb ondertussen ook al andere activiteiten ontwikkeld. Natuurlijk begrijp ik ook wel dat ongeveer de helft van de bevolking (met de vergrijzing is dat misschien toch een beetje overdreven, maar daar heb ik geen helder zicht meer op) bezig is met examens... Maken jullie zich dus maar niet al te veel zorgen over mij, ik denk wel heel hard aan jullie nu, misschien helpt dat. Ik wens elke student nu heel heel veel succes op de eerste plaats!!

Voor het overige... Ik val gewoon op mijn buik achterover als ik zie hoeveel personen mijn blog bezocht hebben gedurende mijn tienmaandelijks verblijf in Guatemala (33646 op het moment dat ik dit schrijf, dat zijn er dus 3364,6 per maand en dus ongeveer 112,15 mensen per dag, wat dus best heel veel is). Dat is ongelooflijk. Zeker als je weet dat ik op het einde eigenlijk geen tijd meer had om mooie lange berichten of foto's te posten. Dat wil ik dus nu even goed maken. Ik zal er vandaag nog enkele leuke foto's opzetten, hoewel jullie die nu wel vlug "live" zullen zien. Maar nog niet te snel, want de organisatie van een kleine 3500 foto's vergt toch ook nog wel wat tijd.

Goh, ik wil gewoon graag eens iedereen bedanken die dit jaar met mij meegeleefd heeft: de mensen die geld gestort hebben voor het project (bedankt, jullie zijn zo gul geweest dat ik zelfs nog over had om aan een ander mooi project te schenken), de mensen die mij opbeurende mails stuurden toen ik het allemaal even niet meer zag zitten (daar heb ik altijd van genoten, ook als ik niet kon antwoorden), de mensen die mij op de voet gevolgd hebben en die mij nu aan dingen herinneren die ik al een beetje vergeten was (beetje tijd nodig om het allemaal te verwerken) en de mensen die mijn ouders gesteund hebben (jullie hebben ervoor gezorgd dat ik ze met een gerust hart hier kon laten). Niet 100 x maar 1000 x BEDANKT voor dat alles. En vergeet niet dat hier iedereen WELKOM is!!!

Hele dikke kus

Sara

Het is nog eens hoog tijd voor een lang bericht. Jullie weten niet wat ik moet doen om op internet te geraken. Vandaag ben ik stiekem een beetje aan het spijbelen. Het is te zeggen. Ik heb toestemming om de draadjes uit mijn kin te laten halen en die ben ik nu optimaal aan het benutten. Draadjes? Inderdaad, ik ga een mooi aandenken aan Guatemala mee naar huis nemen. Vorige week ben ik op straat gevallen. In het midden van de 14e straat, de meest drukke na de hoofdstraat, mooi zicht... Gelukkig was dat dicht bij mensen die ik kende en die hebben me dan onmiddellijk naar de dokter gebracht om mijn kin te laten hechten. Nu zijn de 4 draadjes er dus uit en houd ik een mooi piratenlitteken over. Maar mijn vader hier zegt dat ik er Aloe Vera op moet doen, dan betert dat wel. Ik zal hem maar geloven.

Ondertussen kort de tijd enorm af en de avonturen blijven zich opstapelen. Laatst nog zijn we met de groep naar Coban geweest. Een stad in Alta Verapaz. Het zegt jullie waarschijnlijk weinig, maar dat is dus de enige plaats waar je de nationale vogel, de Quetzal kan spotten. Ik heb er twee gezien. Helaas ben ik het kabeltje van mijn fototoestel vergeten, anders kon ik de foto's on line plaatsen, maar ik zal een foto op internet zoeken. Het was een zalige reis. Guatemala is een ongelooflijk gevarieerd land, en als je in Puerto Barrios woont, durf je je wel eens in Jamaica wanen, maar je vergeet dat 60% van de bevolking hier eigenlijk Indigena (wij zeggen met een scheldwoord "indiaan" herhaal dit nooit, want het is een grove belediging) is. Dat merk je wel in Coban. Iedereen draagt daar nog de traditionele klederdracht. Dat is een prachtig zicht. Ik heb er echt van genoten.

Verder was er dan mijn verjaardag. Een geweldig feest met al mijn vrienden en mijn familie en natuurlijk met Gerson vrijdagavond, met overheerlijke lasagna. En zaterdag... een dagje speciaal voor mij en Gerson, omdat mijn familie naar de hoofdstad moest (jammer genoeg) voor een heel belangrijke bijeenkomst van AFS. Nu alles heeft ook voordelen en Gerson heeft me getrakteerd op een dagje in het enige 5-sterrenhotel van Puerto Barrios, Amatique Bay. We zijn gaan middageten en gaan zwemmen en 's avonds braaf terug naar huis gegaan, want we hadden ook toestemming om te gaan dansen. Redelijk zalig dus.

Wat nog volgt... zijn twee reizen. Eentje naar Copan in Honduras. Dat zijn gerestaureerde Mayaruines, naar het schijnt prachtig en eentje naar Panajachel. Dat is de duurste en de langste reis die we gaan maken en die hebben we tot het einde bewaard om nog optimaal te kunnen genieten. En dan moeten we beginnen met afscheid te nemen, van de leerkrachten, de vrienden op school, de familie, de lieven... Het zal pijn doen, het zal pijn doen... maar het zal ook fijn zijn jullie om 8.20 op 7 juni op zaventem in mijn armen te kunnen sluiten. Ik mis jullie en ik hou van jullie.

Dikke kussen en tot gauw

Sara

Ik weet het , het is weer een maand geleden. Wat wil je, als je telkens maar één uurtje op internet kan en dan telkens 15 e-mails moet beantwoorden. Deze keer vind ik het wel een geldig excuus, in vergelijking met de titel :-). Maar die is ook niet gelogen. Het is ZOMER hier. Shit, wat een hitte. Gisteren ging ik om half 6 ´s morgens vlug met de fiets naar de markt om iets te kopen wat we vergeten waren voor een taart die om negen uur klaar moest zijn. Zweten dat ik deed! Toen ik thuiskwam kon ik mijn kleren uitwringen. Het is echt abnormaal. Om het een beetje goed te hebben moet je om vijf uur opstaan, maar daar ben ik persoonlijk ook niet zo´n voorstander van.

Het voordeel is wel dat je een hoop leuke dingen kan doen. Zoals naar het strand gaan, of naar Las Escobas; prachtige watervallen op amper een half uurtje hiervandaan. Dat gaan we dus morgen doen. Wat een zaligheid!

Negatief is dan weer dat wij geen water meer in huis hebben. Hier in Puerto Barrios bestaat er geen enkel systeem dat ook maar lijkt op waterleidingen (in andere delen van Guatemala heb je wel waterleidingen, zoals in de hoofdstad, maar het is toch iets zeldzaams hier). Iedereen hier heeft een waterput om zich te bevoorraden. Het probleem bij ons thuis is dat we niet veel water in de bodem hebben en met deze extreme hitte staat onze put dus volledig droog. We moeten water kopen... Het doet toch nadenken over het geluk dat wij hebben in België. Gewoon de kraan te kunnen opendraaien en zuiver water hebben. Iets wat de Guatemalteken niet kennen...

Even (2 minuutjes voor mijn tijd op is) gauw zeggen dat ik het terug supergoed maak. Dat ik over 10 weken al terug thuis ben. En dat dat een idee is, waar ik met tegenzin tegen opkijk... Al vind ik het zalig dat het niet lang meer is voor ik iedereen terug in mijn armen kan sluiten. Ik zie jullie allemaal zo graag.

Dikke kus!

héhé... Ik heb nog maar 6 minuutjes, eer mijn internettijd afloopt, maar dat is genoeg om vlug nog eventjes te melden dat het, voor het eerst sinds lange tijd, terug heel goed met me gaat. Het is niet altijd gemakkelijk geweest, wel altijd heel leerrijk. De voorbije maanden waren er van doorbijten en tranen terugdringen, maar dat behoort nu tot het verleden. Zoals altijd en overal, zijn er dagen die leuker zijn als anderen, maar het grote verschil is dat ik me nu rustig en terug MEZELF voel. Ik heb mijn eigen leven terug in handen en daar geniet ik van.

Ik kan me nu grote zorgen beginnen te maken over het leven NA Guatemala. Dat gaat ook nog heel vreemd zijn. Ik kijk er best wel naar uit om terug naar huis te komen en iedereen terug in mijn armen te nemen, maar langs te andere kant... Wat laat ik allemaal achter hier? En hoe lang ga ik dit moeten missen? Te lang, te veel... Ik ben er best wel bang van, maar goed dat zijn zorgen voor over drie maanden.

Ondertussen blijf ik genieten van dit prachtige land. Vorige zaterdag nog zijn

we een weekendje naar het Paradijs geweest. Een vreselijk mooi hotel aan het Izabalmeer, het grootste van Guatemala. Het was helemaal af: hangmatten, discobar, masages, strand, lauw water met vissen, kano´s, lekker eten, gezellig zonnetje... Het is genieten, het leven hier.

GEWONNEN!!! Weliswaar in de categorie "Vreemdelingen", bestaande uit twee personen (en er waren twee prijzen), maar het blijft een mooie herinnering. Klik hier voor de foto´s!

Morgen is het hier (en in België natuurlijk ook) Valentijntjesdag. Wij vinden dat maar een flauw feestje en zijn er niet zo geweldig enthousiast over, maar hier wordt dat nu eens heel uitbundig gevierd. Het is niet alleen een dag voor alle verliefde paartjes, maar even goed een gelegenheid om vrienden, familie, etc. te overladen met lieve attenties. Het feest op school mag natuurlijk ook niet ontbreken - iedere gelegenheid om te feesten wordt hier aangegrepen. We gaan met de klas eten, kadootjes uitdelen en dansen, maar op de eerste plaats is er de Miss Carnaval-verkiezing. Hier in Guatemala wordt voor alles een Miss verkozen: Miss Vrijheid, Miss Carnaval, Miss Zomer, Miss Winter, Miss Jubileum van de school, Miss Engazonogmaarevendoor... Maar deze keer is het een beetje speciaal, want deze keer ga ik participeren :-).

Ik hoop vlug foto´s te hebben, want het gaat heel grappig zijn. Ik laat jullie later meer hierover weten!

Guatemala felíz... Het is zo'n kostelijk land. Katla moest het land uit omdat zij niet voor een visum betaald heeft. Hoe gaat dat dan? Wel, AFS raadt aan een studentenvisum te betalen. Op die manier ben je een heel jaar op je gemak en hoef je niet alle 90 dagen de grens over. Dat is de andere mogelijkheid. Iedereeen die Guatemala binnenkomt heeft een verblijfsvergunning van 90 dagen. Daarna moet je het land verlaten. Nu is het heel makkelijk om eventjes over één van de grenzen te wippen en terug het land in te komen en zo je verblijfsvergunning te verlengen. Zeker omdat Puerto Barrios op ongeveer 40 minuutjes van de Hondurese grens ligt. Katla uit Ijsland doet dat zo dus, maar dat is toch wel een beetje gecompliceerder dan verwacht, omdat AFS de paspoorten bijhoudt enzo... Door een telfout was Katla twee weken geleden dus opeens ilegaal in Guatemala. Ze mocht niet meer in Guatemala verblijven, maar ze mocht ook het land niet meer uit. Gelukkig zijn we hier in Guatemala. Een beetje geld onder tafel en de belofte op twee taarten en een kokosbrood later was alles mooi geregeld en konden we terugkeren. Daarom hebben wij nu ook maar een uitstapje naar Honduras gemaakt. Die taarten moesten nog afgeleverd worden ;-)

Goh, ik ben jullie alweer heel wat verschuldigd. Ik zal maar meteen het hele verhaal vertellen.

Vorige week zaterdag was Julissa, de gastgezinnencoördinator van AFS Guatemala in Puerto Barrios om twee kersverse Thailandezen af te leveren. Gezien de huidige situatie was dat een beetje ongemakkelijk, want het zette alles een beetje op losse schroeven... Zouden we bij Yadira kunnen blijven, of moeten we verhuizen, misschien wel naar een andere plaats in Guatemala? Wat kunnen we zeggen, waarover kunnen we beter zwijgen? Voor mij persoonlijk was het nog moeilijker omdat mijn ex-familie de verantwoordelijkheid van tijdelijke familie voor de Thaise jongen, Bank op zich genomen had. Na twee maanden deed het nog altijd pijn om met hen aan één tafel te moeten zitten, terwijl ze je bekijken en behandelen als stront. Ik begrijp ook niet heel erg goed waarom zij nog een kans krijgen om als AFS-gezin te funcioneren na 3 mislukte pogingen, maar dat is een vraagstuk waar ik me niet mee ga bezighouden. Uiteindelijk is het hier toch allemaal een beetje hypocriet.

's Avonds heb ik dan de doodsteek gekregen. We gingen uit dansen, omdat Julissa graag danst en omdat de beste plaats om uit te gaan in heel Guatemala Puerto Barrios heet ;-). Jammer genoeg  wilden ook Thelma en Fernando mee. Ik weet niet hoe ze mij hebben kunnen overhalen om toch mee te gaan, maar uiteindelijk gaf ik - dik tegen mijn zin - toch toe. Helaas, helaas. Het werd een complete ramp. We gingen naar een nieuwe discotheek, die niemand van ons kende. Het bleek een hele elitaire boel te zijn, supersaai, niemand danste, hoewel de beat het hart uit je lijf probeerde te drummen, weinig mensen en ik veel te dicht bij mijn ex-familie, met toegevoegde Thailandees. Arme kerel trouwens, zijn jetlagdag zo te moeten doorbrengen. Ik heb niet gedansd, ik heb niets gedronken. Ik heb daar 4,5 uur gezeten en gewacht tot de kwelling over was. Die arme jongen was zo moe dat hij in slaap viel waar hij stond te dansen. Verantwoordelijke ouders zouden op zo'n moment beslissen om naar huis te gaan, maar wat doen Thelma en Fernando? Ze laten hem in de auto achter om te slapen en gaan zelf nog wat dansen. Dat is geen familie, dat zijn oportunisten. Ik ben dus ook geweldig blij dat ze heel snel een andere familie voor Bank gevonden hebben.

Ik weet niet heel precies wat me zo van mijn sokkel gestoten heeft, maar ik ben thuisgekomen en ik heb heel de nacht geweend. Ik was helemaal van de kaart. Yadira zei dat ik maar eens alles aan Julissa moest vertellen, maar dat maakte het verdriet alleen maar groter. Op dat moment belde moeke en papa dan ook nog. Ik heb geweend, geweend, geweend... alsof ik net geboren was, zo heb ik mijn longen opengeschreeuwd. Gelukkig konden moeke, papa en zeker en vast ook Yadira me wat kalmeren. Yadira zei me dat ik me geen zorgen meer moest maken over families, over verhuizen. Wat gaat gebeuren is het volgende. Haar alleenstaande dochter gaat mijn documenten invullen, maar omdat dat eigenlijk een "einzelgänger" is, heel weinig sociale contacten heeft en veel uithuizig is voor haar werk is dat eigenlijk geen goede familie. Ik blijf dus bij Yadira wonen, als deel van haar gezin (het adres vinden jullie terug aan het eind van dit bericht), maar oficieel ben ik dus bij Karla. Toen ik dat wist, heb ik me 360º gewenteld.

Ik heb het verdriet weggedouched en ik heb me eens rustig neergezet om de dingen te overdenken en op te schrijven. Ik besefte dat als ik nog iets van mijn laatste vier maanden wil hebben, dat IK dan ZELF iets moet veranderen. Tot nu toe heb ik altijd gewacht op de nieuwe familie, de nieuwe thuis. Die heb ik dus nu gevonden. Uiteindelijk schrijf je zelf de geschiedenis van je leven. Je moet helemaal niet wachten op initiatieven van anderen.

In België had ik een paar doelen voor mijn jaar hier. Ik wilde sporten, Spaans lezen om de taal te verbeteren en een nieuw muziekinstrument leren bespelen. Van dat alles was tot nu toe niks in huis gekomen. Ik vond het tijd om hier eens werk van te maken. Dus ik heb mij eergisteren sportschoenen gekocht en sinds gisteren loop ik om 7 uur 's morgens naar de krantenboer. De muziekplannen zijn nog niet gerealiseerd, maar ook dat gaat er van komen.

Verder miste ik heel erg mijn internetroutine. De vijf uurtjes op zondag die ik had bij Thelma zijn een luxe die ik me niet meer kan veroorloven. Ik heb er gewoon de tijd niet voor, ook omdat zondag een uitgerekende dag is voor uitstapjes ed. Maar iedere dinsdag en iedere vrijdag heb ik het laatste uur vrij op school. Het is mijn intentie van die uurtjes te benutten voor dat beetje contact met jullie ginder. Ik ben er vandaag mee begonnen.

Zo neem ik opnieuw mijn leven in handen om er nog vier supermaanden van te maken. Het is misschien niet wat ik van mijn AFS-jaar gedroomd had, maar uiteindelijk... Ik ken nu het typische Guatemalteekse gezin en nu mag ik nog even genieten van atypische Guatemalteekse vrijheid om dingen te leren kennen...

Mijn adres is dus:

Sara Cosemans

Familia Salguero Cruz

21 avenida entre 11 y 12 calle

Barrio La Esperanza

PUERTO BARRIOS, IZABAL

GUATEMALA, C.A.

En dan nog een laatste ietsje... In de twee voorbije maanden heb ik een heel aantal e-mails ontvangen, die ik wel gelezen en geapprecieerd heb, maar niet beantwoord... Zeker als het antwoorden waren op een algemene mail. Het spijt me heel erg, ik ga er zeker terug werk van maken om mijn correspondentie bij te houden, het was zeker niks persoonlijks. Als ik je dus niet geantwoord heb, probeer nog eens opnieuw... in een nieuwe mail, niet als vervolg op een algemene mail van mij, want dat leest niet leuk. Ik stuur zeker iets terug.

Dikke kus,

Sara

Ik geef het toe, het is alweer een hele tijd geleden... Ik heb gewoon veel te weinig tijd. Als ik heel eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik het eigenlijk niet zo goed maak. Ik heb nog altijd geen eigen familie, geen eigen huis, geen eigen stek. Iedere keer als er iets in het verschiet ligt, wordt mij om een of andere reden de hoop ontnomen. Dat is soms heel hard. Ik heb het niet slecht waar ik ben, maar het is toch ook helemaal niet wat ik van mijn AFS-jaar verwacht had. Ik dacht altijd dat de familie het belangrijkste aspect van zo´n jaar was, maar ondertussen zit ik al twee maanden met de stress van "ga ik nu naar een nieuwe familie of niet en wanneer gaat het er nu van komen..." Dat is heel moeilijk.

Gelukkig zijn er ook een paar lichtpuntjes die het allemaal nog wel draaglijk (soms zelfs geweldig leuk) maken. Bijvoorbeeld een daguitstapje naar de Mayaruïnes van Quirigua, op een uurtje van Puerto Barrios. Ik heb er foto´s van, maar omwille van een slechte organisatie heb ik ze nu natuurlijk niet bij. Er ontbreken nog een heel deel foto´s, ik moet daar eens dringend werk van maken, maar ik beloof dat ik het (relatief) snel zal doen. Voor ik terug ben in België, in ieder geval ;-). Trouwens, wat vliegt de tijd. Jezus, ik ben vandaag exact 6 maanden hier. Over 4 maanden sta ik terug voor jullie neus, met life verhalen over prachtige Mayatempels en uitstapjes met mijn lief (die hier langs mij zit, vele groeten aan allen). Verder zijn er dan ook mijn vrienden, zowel de Europese als de Guatemalteeks, die iedere dag een beetje meer Vrienden worden. Aan warme knuffels ontbreekt het mij niet. Zo gaan we weer stilletjes verder, tot er iets voor mij uit de bus komt. Ik ben alleen zo bang van het passeren van de tijd. Heb ik nog wel de mogelijkheid om mij in een nieuw huis helemaal thuis te voelen? Zit ik hier niet geweldig mijn tijd de verliezen?

Hohoho... de kerstman

Het is alweer vreselijk lang geleden dat ik nog eens iets op de blog heb gezet. Er is zo enorm veel gebeurd, maar ik heb zo verschrikkelijk weinig tijd. Mijn tijdelijke moeder is namelijk kok en met de feestdagen betekent dat werken, werken en nog eens werken. Het is best zwaar, maar het is ook heel leuk, want zo leer ik natuurlijk Guatemalteeks koken. Dat kan ik dan later allemaal op jullie uitproberen (yekyek). Verder heb ik nu ook een vriend, die redelijk veel tijd opslorpt. Gelukkig ben ik helemaal weg van hem en kan me dat dus niets schelen. Hij heet Gerson, is pas 24 jaar geworden, studeert voor ingenieur, is niet geweldig knap, maar wel superlief en is dol op mij, zonder de intentie onmiddellijk met mij te trouwen en mee naar België te komen (dat slag mannen vormt hier namelijk de overdaad).

Ik heb nu ook veel meer toestemming om leuke dingen te gaan doen. Ik mag nu wel uitgaan of vrienden bezoeken ofzo. Dingen die bij Thelma en Fernando allemaal onmogelijk waren. Ik vind het wel leuk, maar het betekent ook alweer dat ik veel minder en veel minder regelmatig op internet kan. Dat vind ik wel spijtig. Ik hoop echt dat ik in mijn nieuwe familie hier terug wat regelmaat in kan krijgen. Nu ik het over de nieuwe familie heb... Hierover heb ik dus nog altijd geen nieuws. Ik maak het weliswaar goed bij mama yadi, maar ik begin  nu toch een beetje ongeduldig te worden. Ik wil verder gaan met het leven van mijn jaar. Twee studenten in een gezin is wel een vrolijke bedoening, maar op de duur verlang je toch naar wat meer ruimte voor jezelf.

Met de feestdagen heb ik jullie erg gemist, maar gelukkig niet te erg. Daar had ik namelijk geen tijd voor. We hebben heel erg veel gekookt deze dagen en we zijn ´s nachts tot 6.00 uitgegaan. Dat gaan we bij Nieuwjaar herhalen. Ik hoop echt dat jullie het heel goed stellen. Tot slot wil ik nog zeggen:

Vrolijk Kerstfeest en een voorspoedig 2007

dikke kussen en een knuffel

Sara

De vorderingen die ik maakte met mijn waterproject liet ik ook in een algemene mail weten. Hier volgt-ie, voor degenen die hem misten.

Ik ben een beetje slordig de laatste tijd met mijn internetbezoekjes, maar de situatie is nu eenmaal gewijzigd en ik ben mijn ritme een beetje kwijt. Ik stuur nog maar eens een algemene mail, omdat er op een week zo vreselijk veel kan gebeuren. Deze keer is het allemaal veel prettiger nieuws. Gelukkig maar.

Het is bijna ongelooflijk wat mij overkomen is, goede punten voor mijn beschermengel ;-). Vorige week woensdag kreeg ik telefoon van één van de Duitse AFS-ers hier in Puerto Barrios. Hij was op dat moment in het weeshuis (we hebben een beurtrol, in twee groepen van 4 studenten) en hij zei mij: "Sara, hier zijn mensen die u willen helpen met uw waterproject. Hoe en waarom weet ik niet, maar ze willen met u praten." Ik dus naar daar, al had ik er geen goede hoop op. Mama Yadi, de AFS-verantwoordelijke hier, was ook sceptisch. "Laat ze eerst met mij komen praten en geef ze vooral geen geld," zei ze mij. Maar goed, ik had het gevoel dat er me toch niks slechters meer kon overkomen, ik voelde mij mottig en eerlijk gezegd, ik wilde dat project dolgraag afronden, want dat heeft voor een heleboel problemen gezorgd (met mijn eerste familie, maar daar ga ik later op in.) Nu bleek dat een er een Evangelische bijbelgroep uit de Verenigde Staten was neergestreken in het weeshuis om allerlei klussen op te knappen. Ook zij zagen de enorme nood aan water en hadden de directrice daarover aangesproken. Die vertelde hun dat een Belgisch meisje bezig was met dit project en dat ze bijgevolg beter met mij konden overleggen. Ze wilden immers niet onder mijn duiven schieten en dit project realizeren zonder mijn medeweten. Ze waren heel sympathiek en het klikte vrijwel onmiddellijk. Ook mama Yadi had, na met hen gesproken te hebben, veel vertrouwen in deze mensen en ook moeke en papa in België gaven mij hun vertrouwen. Dat maakt dat we de volgende dag al het materiaal zijn gaan kopen (we dat zijn: mama Yadi, twee amerikanen en ik), waarbij we telkens mooie kortingen kregen als steun voor het weeshuis. Diezelfde dag, dat was vorige week donderdag zijn ze begonnen met de installatie van alles en de AFS-meisjes zijn de badkamers gaan poetsen. Dat was vreselijk hard nodig, jullie hebben de foto´s zeker wel gezien op mijn site. Vanaf dat moment ging het geweldig snel, wat maakt dat de meisjes zich vorige zaterdag al hebben kunnen wassen met stromend water uit de kraan!

Jullie kunnen niet geloven hoe blij ik nu ben. Ik voel mij eigenlijk de gelukkigste mens ter wereld. Ik heb nog altijd geen nieuwe familie, geen nieuwe thuis, maar ik mag wonen bij hele lieve mensen (mama Yadi en haar familie) tot januari. Nu ik me geen zorgen meer hoef te maken om niets, kan ik met een vredevol hart wachten tot er een familie voor me uit de bus komt. Mama Yadi heeft me verzekerd dat het helemaal geen probleem is dat ik bij haar inwoon, ook al is haar huis maar klein en heeft ze geen ezeltje dat geld schijt.

Nu kan ik ook alles wat er gebeurd is in mijn vorige familie achter mij laten. Ik geloof niet dat ik jullie verteld had wat de exacte reden van mijn vertrek daar was. Ik had eigenlijk dolgraag daar willen blijven, want ik voelde mij daar wel thuis, maar op een bepaald moment ben ik erachter gekomen dat ze bezig waren me te bedriegen met heel dat project. Ik heb vermoedelijk veel te veel betaald voor het maken van de put. De werkman is een vriend van hun en het is waarschijnlijk dat hij mij op vraag van mijn vorige familie veel te veel heeft aangerekend. Dat blijkt hier regelmatig voor te komen. Ze hebben mijn vertrouwen geweldig misbruikt en dat maakt dat ik daar niet meer kon blijven. Maar goed, alles is nu mooi afgerond. Ik heb al het materiaal gekocht met jullie geld (waarvoor 10000x dank!!!) en achteraf hebben mama Yadi en ik de Amerikaanse vrijwilligers uitgenodigd op een groot feestmaal, want zij hebben al dat werk gratis en voor niets gedaan. En... ze hebben ervoor gezorgd dat ik terug kan lachen, kan zingen, dat ik niet meer de hele tijd rondloop met tranen in mijn ogen en het gevoel dat er muizen door mijn hoofd razen.

Dus, even samengevat. Ik voel me stukken beter nu, ik heb een dak boven mijn hoofd en mensen die me graag zien, die me helpen, die me beschermen, maar die helaas een andere student in huis hebben en veel te weinig plaats. Er is een goede familie gevonden voor mij, maar op dit moment is het voor hen onmogelijk om me in huis te nemen en moet ik wachten tot januari. Ik weet dat mama Yadi het allerbeste met me wil en daarom geef ik er niet om om een beetje te wachten. Op het moment dat ik bij mijn nieuwe familie ben laat ik nog wel eens iets weten!!!

heel veel groetjes en een hele dikke kus

Nu is het echt al wel een hele tijd geleden dat ik nog iets op de weblog gepost heb, maar er is hier vanalles veranderd. De gewijzigde situatie maakt dat mijn internetritme grondig in de war gestuurd wordt. Voor de volledigheid geef ik hier de algemene mail weer die ik twee weken geleden rondgestuurd heb. Voor de mensen die hem niet ontvangen hebben.

Ik ben ondertussen 4 maanden in Guatemala en ik zou heel graag schrijven dat alles heel goed gaat, maar dat is helaas niet zo. Degenen die me een beetje gevolgd hebben trekken nu misschien een wenkbrauw op, want het nieuws dat van mij uitging was altijd heel positief. Maar de laatste maand zijn er een paar lelijke dingen gebeurd die het onmogelijk maken om nog verder te leven in mijn eerste familie. Deze familie heeft misbruik gemaakt van mijn vertrouwen, heeft ongelooflijk veel gelogen om mij bang te maken en om mij klein te houden, ze hebben mij beschuldigd van dingen die ik nooit gedaan had... Op het einde was ik ziek van de stress, mijn haar viel uit, ik sliep niet meer. Ik heb dan met hen proberen te praten over de dingen die mij dwarszaten, maar in plaats van naar mij te luisteren kwamen er nieuwe leugens, nieuwe beschuldigingen... Ik heb dan maar beslist om van familie te veranderen. Toen ik hen dat melde, hebben ze me zonder pardon op straat gezet, zodat ik op dit moment leef bij de de AFS-verantwoordelijke hier in Puerto Barrios. Maak jullie niet ongerust, ik ben bij haar in hele goede handen. Ik heb een bed en lekker eten. En Doña Yadira (de AFS-verantwoordelijke) mag dan soms wat boos lijken, ze heeft een heel groot, gouden hart en ze gaat goed voor me zorgen, zodat alles in orde komt. Voorlopig is er nog geen nieuw gezin voor me gevonden, maar ik heb er vertrouwen in dat dat wel in orde zal komen als ik maar geduld heb. Ik voel me heel verdrietig om de dingen die gebeurd zijn, maar zo is het leven nu eenmaal en ik zal er zeker heel veel uit leren. Het is op dit moment wel heel belangrijk dat jullie me even geen brieven enzo schrijven, totals ik het nieuwe adres doorgeef. Mailen kan natuurlijk wel nog, zoals gewoonlijk.
 
Gelukkig heb ik ook nog veel leuker nieuws. Vorige week zijn we met 7 studenten van AFS hier in in Puerto Barrios naar Antigua geweest. Antigua is de oude hoofdstad van Guatemala en ademt een ongelooflijk sfeer van gezelligheid en dat pure-guatemala-gevoel uit. Er zijn enorm veel toeristen en bijgevolg zalig veel gelegenheden om uit te gaan, om traditionele dingen te kopen, om sfeer te snuiven op markten... We mochten slapen in het huis van een dochter van Yadira en dat gaf ons ongelooflijk veel vrijheid om te doen waar wij zin in hadden. Laat uitslapen, laat thuiskomen, gezellig ontbijten, zonder water de afwas improviseren, een salsalesje meepikken, naar de zondagavondmarkt gaan... Maar het spectaculairste was toch wel het beklimmen van vulkaan Pacaya. Daar heb ik leuke foto´s van. Het was zalig en het gaf me de kans om mijn hoofd een beetje leeg te maken en om een beetje te relaxen. Ik geniet nog altijd van dit prachtige land, ook al heb ik nu een beetje heimwee, nu alles zo tegenzit. Maar jullie moeten me nog niet zo rap in België terugverwachten, daarvoor is Guatemala veel te mooi en zijn er nog veel te veel reisjes in het verschiet. Zo gaan we volgende week naar Honduras, om eens lekker te shoppen. Alles in Honduras is veel goedkoper, het is een beetje zoals je inkopen doen in de Colruyt bij ons. Met dat verschil dat je hier de reis natuurlijk nog moet betalen, maar ja, je bent dan ook in Honduras geweest. En later gaan we naar Panajachel (uitgesproken als Panahachel). Dat is een hele toeristische plek... een groot meer (atitlan), een van de mooiste van Centraal Amerika (zegt de Lonely Planet en ik heb ondertussen al geleerd dat die te vertrouwen is), omringd door vulkanen. Er zijn heel veel Indigenanederzettingen (indianen, met een onrespectvol woord) en ook daar is het zalig om traditionele spullen te kopen. Ik kijk er echt wel naar uit. Verder zou ik ook nog graag een tochtje doorheen Guatemala maken, maar in een veel kleinere groep. Maar dat horen jullie dan nog wel.
 
Wat het waterproject betreft... Ik ga er zeker mee door, al kan het met alle omwentelingen wel wat meer tijd kosten dan normaal. Maar ik beloof dat ik jullie op de hoogte houd van alle verdere vorderingen!
 
Hele dikke kus uit Guatemala,
 
Sara

Wat leer je over Centraal Amerika op school? Niet bijster veel. Of toch... je leert iets over de uitroeiing van de indianen door de Spanjaarden en in één weg ook iets over het précolumbiaanse tijdperk. Wie Guatemala een beetje kent, denkt nu meteen aan de rijke Mayacultuur, die hier bestond lang voor Christus, lang voor één witte man voet zette op Centraal Amerikaans gebied. En waar doen Maya´s u aan denken? Mensenoffers, impressionante tempels, kleurrijke afbeeldingen, zonnecultus, ...

Nu zijn we er. Dit weekend hebben wij - de AFS-ers van Puerto Barrios - Tikal bezocht (bekijk ook het fotoalbum). Zalig! De Maya`s moeten straffe kerels geweest zijn, als je ziet wat zij konden construeren. In enig opzicht zijn ze technisch zelfs meer onderlegd dan wij. Als je boven op zo´n tempel staan, met onder je de onmetelijke jungle, met het krijsen van apen op de achtergrond dan voel je dat je leeft. Dan voel je waarom je naar hier gekomen bent, zover weg van je familie, je vrienden, alles wat je lief is. En dan heb je daar geen spijt van. Dan besef je ook hoe klein je bent, deeltje in het geheel. Dan ben je blij dat je leeft, dat je deze keuzes kunt maken. Dan kun je je ogen sluiten en de wereld even vergeten en als je ze opendoet is alles nog even wonderbaarlijk.

1. Guatemalteeks koken is niet eens zo moeilijk. De eerste les, donderdag, was heel gezellig. We maakten een soort rijst met ei in de oven. Overheerlijk.

2. Niets is wat het lijkt. AFS raadt aan te observeren en de kopiëren wat je huisgenoten doen. Wat ze er niet bij zeggen is hoe moeilijk dat wel niet is. Zo is het vreselijk moeilijk om te bepalen wie je nu precies moet observeren. Ik dacht in het begin dat ik moest doen gelijk mijn broer en zus, maar dat blijkt niet zo te zijn. Dat heb ik deze week aan de hand van een ongewild experiment mogen ondervinden. Je moet weten dat mijn broer en zus heel erg veel op elkaar schelden. Zeker als ze boos zijn ofzo. Deze week maakte ik me boos op mijn broer en gebruikte een zogenaamd "malapalabra" (=scheldwoord). Daarop werd hij vreselijk boos op me en zei me dat hij mij nooit had uitgescholden (wat waar is). Je moet dus kijken naar de manier hoe zij met jou omgaan. Niet hoe zij met elkaar omgaan.

3. Loyaliteit tussen "bloedbroeders" is niet te onderschatten. Op een bepaald moment denk je, "nu hoor ik erbij, nu ben ik een zus voor hen," maar in werkelijkheid zal het nooit hetzelfde zijn als wat zij voor elkaar betekenen. Gelukkig heb ik zo´n band met mijn zus in België. Het is alleen gek hoe je je hierin vergist.

Levenslessen, die van deze week niet echt een gemakkelijke week hebben gemaakt, maar wel een leerrijke.

Gisteren (4 november 2006) heeft mijn kleine zus voor het eerst in haar leven een hostie ontvangen. Het was best wel een emotioneel moment. We waren met z´n allen de hele dag ervoor bezig geweest met de voorbereiding en we zijn zelfs allemaal om 4.00 opnieuw opgestaan om de laatste voorbereidingen te vervolledigen. Maar het loonde de moeite. Susan zag eruit als een kleine bruid (zie foto`s). Zonder overdrijven, ze was het mooiste van alle meisjes, hoewel alle kleedjes prachtig waren. Dat hoort hier zo. Denk maar niet dat hier kinderen het eerste communnie doen in jeansbroek, zoals in België. Nee, in kostuum of kleedje, iets daartussenin bestaat hier niet. Ik moet zeggen dat dat het mooier maakt. Het was trouwens een enorme troep kinderen. Van verschillende leeftijden. Hier doen kinderen hun eerste communnie niet automatisch op zes jaar. Wanneer ouders vinden dat hun kinderen er klaar voor zijn, sturen ze ze naar de catechese. Dat duurt een jaar en er wordt van je verwacht dat je alle zaterdagen aanwezig bent in de les en iedere zondag in de mis. Je moet examens afleggen en als je minder dan 60 hebt, mag je je communnie nog niet doen. Het is behoorlijk strikt. De kinderen zijn dan ook extra gemotiveerd. De Guatemalteken zijn over het algemeen heel gelovig. Mijn familie is katholiek, maar er zijn hier ook heel veel Evangelische kerken. Dat mag je hier vrij kiezen, als je maar in God gelooft. Ik vond het wel een mooi gebeuren op deze manier.

Daarna volgde een schitterend feest. Mama Thelma had heerlijk gekookt, voor een stuk of 80 mensen. Zelden is het eten op feesten hier echt lekker. Zeker als het kip is, heb ik de volgende dag gegarandeerd diarree... maar dat was dus nu niet het geval. De taart was ook lekker, as usual. Ik ben echt verslaafd aan die taarten hier. Gelukkig voor mij is er nog redelijk wat over . Jammer genoeg wilde niemand dansen en dus werd er niet gedansd, maar dat was dan ook het allerenigste wat er aan ontbrak. Het was een heerlijke dag, zeker voor Susan, die vreselijk hiernaar uitgekeken had.

Hallo lieve mensen!

Ik vind het een beetje jammer, maar er is ondertussen niet zo gek veel gebeurd. De put is af, er ligt een deksel op, maar verder zijn we nog niet geraakt. De schuld van de Allerheiligenvakantie. Daardoor is de directice afwezig - iedereen heeft recht op een beetje vakantie - en zij ging prijs vragen voor de pomp. Zo kunnen we de prijs vergelijken met de prijs die papa Fernando en ik gevraagd hebben (om en bij de € 300). Ik hoop vurig dat we volgende week kunnen verdergaan.

Omdat ik niet zo veel te zeggen heb, heb ik nu eens de kans om jullie heel uitgebreid te bedanken. Zonder dat geld dat jullie gestort hebben zou een project als dit natuurlijk nooit mogelijk zijn. Ik ben echt heel blij dat ik en de kinderen van het weeshuis op jullie kunnen rekenen! Ik had het natuurlijk wel een klein beetje verwacht , anders was ik er nooit aan begonnen. Bedankt dus. Ik vergeet jullie niet!

Dikke kus voor iedereen daar

Op 16 oktober 2006 is mijn grote Waterproject van start gegaan. Stap 1 is gezet; ik ben geld gaan afhalen om de betonnen buizen, die dienen voor de constructie van de put te betalen. Ook stap 2 schiet goed op. Vanaf het moment dat de "tubos" geleverd waren zijn ze met man en macht beginnen te graven en een week later is de put al behoorlijk diep en staat er helder water in. Ze gaan hem nog verder uitdiepen om ook in het droog seizoen water te garanderen, maar het ziet er heel goed uit. Er bestond namelijk een kans dat het water kwalitatief niks waard zou zijn. In dat geval moesten ze een andere plaats zoeken, maar dat is dus niet het geval. Eind volgende week heeft het weeshuis een waterput, die in staat is in hun behoefte aan water te voorzien. Dan wordt het tijd voor stap 3, de pomp en de leidingen naar de badkamers en in een weg ook naar de keuken. Maar dat is nieuws voor het volgende verslag. 

Kijk nog even mee naar enkele foto's:

* De situatie in de badkamers van de meisjes op dit moment: vieze WC's en kranen waar geen druppel water uitkomt, in plaats daarvan een emmer en een kommetje.

* De werkmannen, hard aan het werk, de betonnen buizen en de put, voor zover gereed.

Bedankt, iedereen die al gestort heeft en iedereen die de intentie heeft te storten.

Bedankt ook mijn families, zowel die hier in Guatemala als die in Belgica... Zonder jullie steun zou ik dit nooit hebben kunnen waarmaken.

Bedankt voor jullie hartelijke reacties die me nog meer aansporen om het nog dit jaar te realizeren!

Liefste sympathisanten, vrienden, familie, daar in het verre België!

De meesten onder jullie kennen mijn projectje ondertussen... Ik kan met enige fierheid melden dat het volgende week van start gaat. Volgende week ga ik samen met mijn papa Fernando en de man die de put gaat boren het materiaal kopen en dan begint hij eraan! Ik beloof nu al een uitgebreid verslag met foto´s en hele gedetailleerde uitleg. Het doet me ongelooflijk veel plezier dat jullie zo enthousiast reageren. Het geeft me echt het gevoel dat wij dit kunnen waarmaken!

Een beetje meer informatie voor mensen die graag iets willen bijdragen: In één van de voorgaande stukjes vinden jullie een rekeningnummer. Dat is het mijne. Het is de bedoeling dat al het geld eerst door mijn handen gaat. Ik betaal ook niets voor het verwezelijkt is. Dit is toch belangrijk om te weten, niemand gooit zijn geld graag in een bodemloos gat. Verder zal ik ook op tijd waarschuwen als het genoeg is, niet dat jullie denken: "Die Sara leidt daar een lekker leven met onze centen" , want dat is niet het plan.

Lieve groetjes uit Guatemala en tot volgende week!

We waren met de AFS'groep druk bezig aan de voorbereiding voor "de dag van het kind" op 1 oktober, die we samen met de kinderen van het weeshuis zouden vieren toen Mama Yadi, de AFS-verantwoordelijke hier in Puerto Barrios, ons meedeelde dat we diezelfde nacht met haar naar de hoofdstad en naar Antigua - ongeveer de mooiste stad in Guatemala - konden afreizen.

Ik ben op mijn fiets gesprongen om thuis toestemming te gaan vragen, heb mijn koffer ingepakt en na het kinderfeest zijn we vertrokken. Alle AFS-studenten, Mama Yadi en haar broer, die we gingen afzetten op de luchthaven in Guatemala City.

Alles bij elkaar heb ik niet echt genoten van dit reisje. Het was me iets te druk, we hadden echt geen tijd om op ons gemak de zaken te bekijken en dat is echt wel wat ik wil, nu ik een jaar hier ben. Maar het heeft me wel ongelooflijk veel zin gegeven om meer te reizen in dit prachtige land. Antigua, bijvoorbeeld is echt een schitterende stad. Het is er wel erg koud moet ik zeggen, dat ben ik helemaal niet meer gewoon. Ik vraag me af hoe ik ooit terug ga kunnen wennen aan het weer in België. Ik wil er zeker terug naar toe, maar dan op mijn gemak en zonder die andere AFS-studenten. Ik vind het eigenlijk nogal vervelende mensen. Gelukkig kan ik het supergoed vinden met het andere Vlaamse meisje, Ruth en met een Thailandees, Fluk en natuurlijk nog met een paar anderen, maar van de acht zijn er drie die ik jammer genoeg niet kan luchten. Ik heb het geprobeerd, maar dit onverwachte reisje heeft voor mij duidelijk gemaakt dat het nooit zal klikken met Tobias, Verena en Jacob. Nu wil het ongeluk dat dit net drie Duitsers zijn. Ik heb helemaal niets tegen Duitsers en ik hoed mij voor alle vooroordelen, maar deze drie zijn echt onuitstaanbaar. Zo hooghartig... ze geloven echt dat ze beter zijn als de rest van de wereld. Ik stoor me er vreselijk aan.  Zorgen dus dat ik hen vermijd als ik ga reizen.

Ik wou dat ik jullie allemaal in mijn rugzak kon stoppen en mee kon nemen op reis. Foto´s kunnen nooit zo goed weergeven hoe mooi dit land is. Die schitterende natuur, vermengd met zoveel historiek. Ik heb nog niets van de Maya´s gezien, maar naar wat ik ervan gehoord heb moet het imposant zijn. Ik popel echt om meer te zien.

Gisteren voelde ik me opeens wat minder. Ik weet niet hoe dat kwam. Misschien omdat het al de hele dag geregend had en er een berg was op me lag te wachten die niet gewassen kon worden (moet namelijk buiten aan de waslijn). Of misschien omdat ik het koud had of omdat mijn mama niet thuis was. Ze was naar Honduras (buurland), om goedkoop huisraad in te slaan; vergelijk het met de Colruyt bij ons. Dan is het in huis altijd een stuk ongezelliger, we mogen niks van onze tante (dat kan een lastig geval zijn soms), we moeten voor de minste prits naar papa bellen om toestemming en als dan de zon niet schijnt zit je je vreselijk te vervelen, geloof mij. In ieder geval, ik miste jullie gisteren voor de eerste keer echt hard. Het leek net of die tropische plensbui ook een beetje in mijn hart, in mijn hoofd, achter mijn ogen zat.

Op één of andere manier had Ariel gevoeld dat ik me slecht voelde. "Kom eens hier," zei hij. Op zijn kamer kon ik de tropische regenbui niet meer achter mijn ogen houden. Ze haten het hier als je weent, dat is iets wat je zeker niet moet doen, maar Ariel deed wat ik op dat moment nodig had: hij trok de deur achter ons toe en liet me de kans om me even te laten gaan, hij pakte me eens goed vast en liet me rustig alles vertellen wat me op mijn hart lag. Er was niet zo veel te vertellen, het was gewoon een gevoel dat plotseling de kop had opgestoken, maar hij liet het me vertellen. Daarna haalde hij komkommer met citroen en zout voor me - iets wat ik hier geweldig heb leren appreciëren. Toen ik hem uitvoerig wilde bedanken, zei hij heel eenvoudig: "Daar zijn we toch broer en zus voor, Sara."

Ik heb hier aan de andere kant van de wereld een broer voor het leven gevonden, evenals een mama, een papa en een zus. Ik geloof niet dat ik hun ooit nog kan vergeten. Ik voelde me op slag beter.

Eerst en vooral moet ik zeggen dat ik heel blij ben met de enthousiaste respons die ik tot nu toe gekregen heb op dit idee. Ik hoop echt dat we het samen kunnen verwezelijken. Ik heb nu ook een eerste idee van de kosten. Mijn papa Fernando is vandaag begonnen met de zoektocht naar specialisten - die misschien iets van hun prijs willen afpitsten voor het weeshuis...

Ik ben vandaag twee maanden hier, in Puerto Barrios en ik weet ondertussen zo´n beetje hoe het leven hier in elkaar zit. Ik heb mijn ogen flink de kost gegeven en mijn oren wijd opengesperd, wat maakt dat ik steeds meer en meer begin te lijken en te klinken als een gewoon Guatemalteeks meisje. Maar ik bén het nog niet. Hier wonen zonder de armoede en de ellendige situaties te zien is niet aan mij besteed. En zo kom ik bij het volgende: In het begin dacht ik dat de kinderen in het weeshuis waar ik vrijwilligerswerk doe niets nodig hadden, maar toen had ik de badkamers nog niet gezien. De omstandigheden zijn echt verschrikkelijk. Er is geen stromend water, niet in de douches, niet in de WC´s, maar er leven wel 45 kinderen, tussen 0 en 18 jaar, dag in dag uit... stank, vuiligheid, nooit eens zalig onder de douche kunnen staan.

Zorgen voor stromend water is geen gemakkelijke klus, want er zijn helemaal geen voorzieningen, maar het is vooral verschrikkelijk duur. Te duur en dus komt er geen water. Behalve... als jullie willen helpen.

Jullie hebben het begrepen, dit is een oproep. Ik heb namelijk het plan opgevat te zorgen voor water in hun badkamer. Dit is GEEN eendagsbevlieging. Ik heb er heel zorgvuldig over nagedacht en het met mijn beide families (in België en in Guatemala) besproken. Ze staan beiden heel erg achter mijn idee. Ik heb het ook – samen met papa Fernando -  voorgelegd aan de directrice van het weeshuis. Samen hebben we een stappenplan uitgewerkt:

1. Het zoeken van een waterrijke plaats in de bodem voor het plaatsen van een waterreservoir;
2. plaatsing en installatie van het waterreservoir;
3. het kopen van een pomp, krachtig genoeg om de twee gebouwen van water te voorzien;
4. de aankoop van buizen, fittings, etc.;
5. specialistenwerk om het tot een goed einde te brengen.

 Alleen weet ik niet precies de prijs van dit alles, omdat alle verschillende stappen uitbesteed worden aan verschillende specialisten, die papa Fernando en ik zelf aanspreken. Ik zal daar later zeker en vast uitgebreid en gedetailleerd op ingaan. Maar alle beetjes helpen.

Vlak nadat ik de hele kwestie met de directrice besproken had, zei één van de grotere meisjes tegen me (terwijl ik aan het helpen was met huiswerk Engels): “Wij hebben hier geen water in de badkamer.” “Ik weet het,” antwoordde ik, “maar misschien later wel.” “Nooit,” verzekerde ze me, “of misschien járen later.” Ik hoop echt dat het met jullie hulp geen jaren hoeft te duren eer dit meisje eens een echte douche kan nemen.

Mijn rekeningnummer bewaar ik nog tot volgende week. Dan heb ik de eerste concrete bedragen. Maar denk er alsjeblieft, por favor al een beetje over na. Ik zou jullie heel dankbaar zijn en het meisje uit de bovenstaande anekdote ook. En vermoedelijk nog 44 andere kinderen ook. Hierbij moet ik natuurlijk ook een belofte doen aan jullie. Ik zweer plechtig dat geen cent in verkeerde handen terechtkomt! Ik laat alle vorderingen weten!

Gisteren was het dus die bewuste vijftiende september, met een groot defilé, heel Puerto Barrios op straat... Sfeer, echt waar. Ik heb er een heleboel foto´s van, maar er zijn er ook heel wat slechte bij, het is trouwens toch vaak van hetzelfde "ponpakkepan pakkepanpanpan (x100)" en op foto oogt dat al helemaal niet, maar het was leuk om er zelf deel van uit te maken. Daarom heb ik maar een kleine selectie gemaakt voor de weblog, klik maar op de link!

Het defilé dus... Ik was zo slim geweest om mijn fototoestel thuis te vergeten, maar gelukkig waren we een beetje te vroeg vertrokken, zodat ik het nog vlug kon gaan halen. Papa Fernando had zijn pick up langs de kant van de weg geparkeerd, zodat wij - en anderen die dat wilden, zo zijn de Guatemalteken - die konden gebruiken als zittribune, maar dat betekende ook dat hij me niet naar huis kon brengen, anders zou onze mooie standplaats verloren gaan. We stonden geparkeerd voor het internetcafé waar ik nu zit en dat is toch een behoorlijk eindje tot thuis, maar ik wilde absoluut foto´s trekken, want zoiets maak je maar één keer mee. Dus ik met Susan te voet naar de 14e calle om daar een bus te nemen naar Puente # 2, waar wij wonen. Maar gelukkig zat Ariel gezellig met zijn vrienden een tortilla te eten aan de bushalte en nog veel gelukkiger stond zijn fiets bij mijn tante (een lieve schat, die onze fietsen in bewaring houdt tijdens de school - of interneturen), zodat ik Susan daar kon laten, terwijl ik zelf als een gek naar huis kon rijden. Zie je me al gaan, in een land waar niemand snel fietst? Nu ja, nadat ik mijn camera, een beetje geld, een drinkbus met water (die Susan ook vergeten had) en mijn zonnebril bij elkaar gescharreld had, (slechte) batterijen gekocht had, Susan opgepikt en de fiets achtergelaten had bij mijn tante en teruggejogd was naar onze standplaats waren slechts twee groepen van de pakweg vijftig gepasseerd. Ik moest dan nog eens nieuwe batterijtjes kopen voor mijn fototoestel, omdat die slechte na twee foto´s al dienst weigerden, maar daarna kon ik naar hartelust foto´s trekken. Ik heb dan ook maar meteen een voorraadje batterijen ingeslagen, wat betekent dat er volgende week waarschijnlijk eindelijk foto´s van mijn klasgenoten/vrienden on line zullen staan.

Voor de rest is het defilé niet echt het beschrijven waard. Het is een groots spectakel en de Guatemalteken zijn er dol op. Dat is voor ons Belgen moeilijk te begrijpen, maar langs de andere kant is een beetje vaderlandsliefde toch ook helemaal niet slecht. Bij deze een oproep: Een beetje meer vaderlandsliefde graag, waarde landgenoten, het zou onze Belgische identiteit ten goede komen. De vraag is alleen of we dat nodig vinden (Al dat gerelativeer de hele tijd, natuurlijk hebben we dat nodig, het is mooi om te zien, al die vlaggen en wimpels in de straten, op auto´s geplakt, op T-shirts geprint... en dat is ons allemaal vreemd, helaas.)

¡GELUKKIGE VERJAARDAG, JUDITH!

P.S. Haar e-mailadres is judith_cosemans@hotmail.com ---- Allemaal mailen om te feliciteren dus!

P.P.S. En zo sta ik geen verjaardagscadeau meer achter, zus!

Vijftien blijkt hier in Guatemala een speciaal getal te zijn. En de 15e van september is al helemaal bijzonder. Dat is namelijk de bevrijdingsdag van Guatemala, een beetje zoals onze Nationale Feestdag. Let op, ik zeg een beetje, want hier is het natuurlijk helemaal anders! Hier is het een echt feest, veel uitbundiger als bij ons, veel uitgebereider ook. Het is gewoon de hele maand feest, feest en nog eens dansen. Ik geloof niet dat ik deze maand al drie dagen mijn schooluniform heb aangehad, het is alle dagen "particular" en alle dagen heel de namiddag dansen. Dat is heel wat anders dan dat onderkoelde legerdefilé in België. Hier kennen alle kinderen (en alle grote mensen) het volkslied - en dat bestaat hier nochtans niet uit één gemakkelijk stroofje zoals bij ons, nee hoor, het zijn zeker vijf lange strofes en die zingen ze, vanaf het moment dat ze kunnen spreken. Niemand durft hier spotten met de Nationale Symbolen: de Quetzal (een mooie vogel), de Marimba (een muziekinstrument, gelijkend op een xylofoon), de Ceibal (een boom) en de Monja Blanca (een soort orchidee). Er worden verschillende activiteiten georganiseerd en daar mag ik van mijn ouders naartoe.  Leuk dus. Vrijdag ben ik met Susan en Ariel naar een Gimnasia geweest. Dat is een soort danswedstrijd, gelijkwaardig aan wat de cheerleaders doen in de Verenigde Staten. Mijn school nam ook deel, maar we hebben helaas verloren. Dat kwam omdat de anderen - leerlingen van Izagual, een zeer vermogende privéschool - de scène kwamen opgereden in een cabriolet. Dat ruikt naar concurrentievervalsing... Nu ja, het was heel mooi om te zien, alleen jammer dat ik mijn camera vergeven was. Of misschien toch niet, want het was zo´n gelegenheid waarop de kans dat het je ontfrutseld kon worden meer dan groot was. Geen foto´s dus van de festiviteiten, maar ik beloof dat er later zeker nog volgen van het feest op 15 september zelf.

Voor de rest maak ik het nog altijd hetzelfde als een maand geleden. Ik schrijf dit even, omdat ik mailtjes krijg van mensen die vragen of ik nog leef. Bij deze kan ik bevestigen dat ik nog leef, dat ik het geweldig goed maak hier, dat ik me thuis voel bij mijn familie en dat ik geniet van het Guatemalteekse eten. Ik ga ondertussen ook al een maand naar school en ook daar gaat het heel goed. Ik heb veel vrienden, een hele geanimeerde groep (lees ook: de school) en ik ben nu zo ver dat ik alles kan verstaan. Dat betekent ook dat ik nu huiswerk en toetsen moet maken. Gelukkig is het niet zo moeilijk en relatief interessant, omdat het allemaal nieuw voor me is. Ik ben nu zelfs al in staat om niet meer te buizen en dat vind ik al heel wat.

Ik moet ook zeggen dat ik ongelooflijk blij ben met jullie mailtjes. Ik doe heel erg mijn best om ze wekelijks te beantwoorden, maar het is altijd heel veel, dus als ik je eens vergeet en de volgende week opnieuw, mail je me best nog eens terug... Wees niet ongerust als ik eens een weekje niets post op de weblog of geen mails beantwoord. Dat betekent dan gewoon dat ik die week niet de kans heb gehad om op internet te gaan. Zo´n dingen kunnen hier voorvallen, dat is heel normaal. Ik ben echt heel blij dat jullie me blijven lezen!

Vijftien jaar worden... In België is het niets bijzonders, je wordt het gewoon en geen haan die daarnaar kraait, hier in Guatemala is dat wel even anders - als je een meisje bent tenminste. Wanneer een meisje hier vijftien wordt, verandert ze symbolisch van een kindje in een vrouw. Ze krijgt wat meer vrijheid, wat meer verantwoordelijkheid en dat wordt uitgebreid gevierd. Gisteren ben ik, samen met mijn broertje naar zo´n feest geweest. Het was magnifique.

Alle vrienden, vriendinnen, familie en sympathisanten van het meisje waren samengekomen in een hele grote zaal, een salon, zoals dat hier heet. Een beetje zoals op mijn feestje, maar bij de zaal houdt de vergelijking op. Even later kwam de jarige dan aan, begeleid door het lawaai van bommetjes (dat is hier een traditie als je verjaart in het algemeen) en uitgedost als een bruid, in een prachtig pastelkleurig kleed (in dit geval roze) met een wijde thule rok en een heel nauwsluitend "bovenstukje". Ze werd begeleid door bruidskindjes en vader en moeder. Net als bij een huwelijk volgde daarna de openingsdans, waarbij de jarige eerst met haar vader en daarna met iedereen die wilde - maar familie eerst - danste. Daarna volgde een ritueel waarbij de kinderschoentjes van de jarige vervangen werden door zeer vrouwelijke muiltjes en daarna was er eten in overvloed.

Op een goed Guatemalteeks feest moet er gedansd worden en ik ontsnapte er ook niet aan. Eigenlijk vind ik het geweldig om hier te dansen. De muziek, de sfeer... het is heel bijzonder, alleen jammer dat ik niet zo goed kan dansen. Nu ja, ik heb in ieder geval de beginselen van Meringue gisteren geleerd en Reggaeton en Bacchata kan ik ook al dansen (dat zijn de gemakkelijkste dansen hier).

Iets anders wat er nooit aan onbreekt is de pastel. Een enome, mierzoete, wit-met-roze prinsessentaart. Die van gisteren had wel drie niveaus, echt groots. Het is de bedoeling dat de jarige de eerste hap uit de taart neemt en meestal wordt zij dan lekker met haar gezicht in de taart geduwd. Dat is hier extra leuk, omdat er een dikke schuimige, zoete laag om de cake zit die lekker plakkerig is, met zeer mooie resultaten tot gevolg. ¡Heerlijk!

Trouwens ook eens leuk om ´s avonds naar een feestje te mogen, al was het volk gemiddeld drie jaar jonger als ik. Ik heb er toch van genoten.

Ik ben wat laat met mijn berichtgeving. Waarover ik vandaag schrijf, was gisteren al een week geleden. Desondanks is het nieuws uit Guatemala!

Omdat papa verjaarde gingen we met de hele familie (dat zijn papa, mama, Susan, Ariel, mijn tante Sandra, het kindje Jasmin en ik) naar een strand hier dicht in de buurt, Punta de Palma– althans ze hadden me verteld dat het was voor papa z´n verjaardag, maar het bleek een jubileumfeestje van Fernando´s werk te zijn. Hier kom ik later nog op terug. Ik was die dag ook uitgenodigd op een bruiloftsfeest van een zus van een kameraad op school, maar omdat ik de nieuwe banden met mijn familie hier niet op het spel wilde zetten, besliste ik om toch maar naar Punta de Palma te gaan (al was ik misschien liever met al mijn kameraden naar die bruiloft geweest, maar vertel dat niet tegen mijn ouders hier!). Ik had er eigenlijk toch een hele week naar uitgekeken... Een tropisch strand, zwemmen in de Caraibische zee, lekker bruin vel kweken.

Het strand was inderdaad mooi, maar er waren toch ook enkele minpuntjes. Ik heb er foto`s van, ga maar eens kijken... Een beetje verholen, uit het zicht was het strand een vuilnisbelt. Dat is nu precies een beeld om uit te drukken hoe Guatemala is... Heel mooi, prachtige natuur, maar helaas ook heel heel smerig. Ik was in het begin heel blij dat ze bij mijn thuis een vuilbak hadden (dat komt hier namelijk niet erg veel voor), maar ondertussen weet ik dat ze hem gewoon legen vanachter in de tuin, dat vind ik dan weer heel wat minder. Maar goed, dat terzijde. Een ander minpuntje aan deze uitstap waren de collega`s van mijn vader... Hoe later het werd, hoe moeilijker om een gewoon gesprek te hebben met die kerels. Na enkele alcoholische consumpties wilden ze allemaal mijn hand kussen en mijn volledige naam kennen. Hinderlijk! Met de familie alleen, voor de verjaardag van Fernando had ik veel aangenamer gevonden. Gelukkig het was water heel aangenaam. In Belgie (sorry, ik vind het trema niet) is de zee altijd een beetje koud, of tenminste fris. Hier niet. In de namiddag was het water gewoon heet. Zo warm dat ik niet doorhad dat ik zelf ook behoorlijk heet begon te krijgen. Met als gevolg dat ik vreselijk verbrand was.

Rond een uur of vier reden we terug naar huis en hielden onderweg nog even halt in Las Escobas, wat letterlijk vertaald De Borstels betekent. Dat vond ik eerlijk gezegd aangenamer. Het is een recreatieoord op een plaats waar twee rivieren samenkomen. Er zijn prachtige watervallen en het water is heerlijk koel. Daar kon ik al een beetje afkoelen, maar uiteindelijk hielp het toch niets.

Ik heb een paar dagen vreselijke pijnen geleden, maar ondertussen ben ik al volledig verveld - voor de eerste keer in mijn leven - met als gevolg dat ik er nu uitzie als een bonte koe. Mijn prachtige bruine kleurtje vervangen door een soort varkentjesroze...

Had ik maar gekozen om naar de bruiloft te gaan.

Ik heb maar tien minuutjes overschot om een berichtje te posten, maar dat is net genoeg voor een berichtje tussendoor. Gewoon nog even om te zeggen dat ik het heel goed maak, dat de examens hier ondertussen begonnen zijn en dat ik zelfs zou kunnen slagen als ik maar langs Ana mag blijven zitten (mijn intelligente buurmeisje). Als hier de examens gedaan zijn begint in België ongeveer het nieuwe schooljaar, dat is een ongelooflijk raar gegeven.

Wat ook vreemd is, is dat ik ondertussen al een maand bij mijn nieuwe familie woon en er me heel goed thuis voel. Ik had vandaag graag foto´s op de blog gezet, maar mijn broertje - Arielleke, inderdaad - gebruikt momenteel mijn USB-stick voor een werk voor informatica. Hij verjaart 3 september, dan ga ik hem een stick cadeau doen, dan ben ik af van zijn "Sara-presta-me-tu-oe-ese-vee-porfa?"- gezaag. (In het Nederlands: Sara, geef mij uw USB, a.u.b.?). Ja, ja, de kwellingen van een broer... Nee, eigenlijk vind ik het wel leuk om een broer te hebben om onozel mee te doen en een kleine zus om te knuffelen en over te moederen... En een klein nichtje, Jasmin, dat enkel mijn naam kan zeggen en niet die van Ariel of Susan.

Zo graaf ik me hier langzaam in, in mijn familie, maar nu moet ik als de bliksem naar huis om te eten, anders ben ik straks te laat op school.

Tot de volgende keer!!!